Uitgeverij Nijgh en Van Ditmar

Iedereen kent er wel een: de hypochonder (het mooiste voorbeeld, hoewel wat overdreven, blijft voor mij de hysterische cafémadam in Amélie). Altijd kwaaltjes, die op elk moment van de dag uitgebreid met iedereen besproken worden. En iedereen heeft wel een tante of buurvrouw aan wie niemand meer durft te vragen hoe het met haar gaat, omdat je dan het komende halfuur niet van haar af bent. Toch zijn dit uitzonderingen en weten we, op onze intieme kring na, maar weinig van de gezondheid van de mensen om ons heen. De meeste mensen praten liever niet met onbekenden over hun klachten en de deur van de spreekkamer gaat altijd dicht.

In Is dit normaal, dokter? zet huisarts Steven van de Vijver deze deur even op een kier. Hij laat de lezer meekijken en meeluisteren in de spreekkamer. Naar de man die altijd lucide dromen heeft gehad waarin hij de hele wereld rondreisde, maar die sinds kort alleen nog maar saaie dromen heeft over het plakken van fietsbanden of het doen van examens. Of de dokter misschien weet waar dit door komt? Naar het stel van wie de vrouw van alles heeft geprobeerd om zwanger te worden en nu om een abortus komt vragen. Dat ze zo misselijk zou worden hadden ze haar namelijk niet verteld. En naar de islamitische vrouw wier Nederlandse vriend gewoon meedoet aan de ramadan, omdat hij hoopt wat kilo’s te verliezen.

De huisartsenpost van Van de Vijver staat in een heel gemengde buurt in Amsterdam en de columns zijn een goede dwarsdoorsnede van Nederland. Maar Is dit normaal, dokter? is meer dan een verzameling anekdotes. Van de Vijver laat de lezer ook meekijken naar zijn eigen functioneren. Hij laat zien hoe ook hij soms in het duister tast over de oorzaak van een klacht of over het juiste medicijn, of hoe hij machteloos moet toekijken als hij huiselijk geweld vermoedt. Dit geeft zeker een toegevoegde waarde aan het boek, omdat je als patiënt vaak geen idee hebt van de vragen waar je huisarts mee worstelt.

Sinds ik de columns heb gelezen kijk ik een stuk beter om me heen in Amsterdam. Ik ben nieuwsgierig geworden naar de mensen die Van de Vijver beschrijft. Hoe zou die man eruitzien die tot voor kort prachtige reizen maakte in zijn dromen? Ben ik hem ooit op straat tegengekomen? Zou het de man zijn die elke middag op een bankje aan een van de grachten stil voor zich uit zit te staren? Of de eigenaar van de shoarmatent bij mij op de hoek? De vrouw die vanmiddag voor me stond in de rij bij de kassa en een grote hoeveelheid paracetamol kocht, wat zou er met haar aan de hand zijn? Ik zal er nooit achter komen. Van de Vijver zet de deur even op een kier, maar doet hem daarna weer netjes dicht.