Uitgeverij Nijgh en Van Ditmar

Disneyland Lourdes


(introïtus)

Jannes Notenboom neemt een hap van zijn broodje Lourdes-kebab, het loopt tegen twee uur, het is er de tijd voor.
  Ze hebben hier Lourdes-onderzetters, mokken, keycords, wijwaterbakken, fonteintjes (voor op tafel), koekoeksklokken en dat in souvenirshop na souvenirshop, hele straten vol en die heten dan Jeruzalem of Alliance Catholique of Sacre coeur de Jesus en een juwelier heet hier Pelgrim.
  Lourdes is het Salou voor katholieken.
  In snackbar Bernadette bestelde Jannes ‘un kebab-Lourdes, s’il vous plait’, de eigenaar vroeg hem nog verbaasd die bestelling te herhalen, maar een grap moet je nooit twee keer maken, dus Jannes wees naar het lam aan het spit, allervriendelijkst verder.
  Hij eet.
  Op de stoep voor hem loopt een bejaarde voorbij, die zich verkoelt met een Bernadette-waaier. Drie volle rolstoelen worden naar La Grotte geduwd, waar zieken weer beter zijn geworden en doden levend en wat al niet, en waar je komt door alleen de blauwe streep op straat te volgen, als in Ikea. Aan de overkant is een rolstoel op de terugweg – een lege. Een vermoedelijk genezen bejaarde duwt hem voort.
  Precies de beelden die Jannes nodig heeft.
  Gisteren is hij in zijn auto gestapt, hij wilde rijden tot de zon scheen, desnoods tot in Spanje, want daar zijn de sigaretten goedkoop en mag je tenminste nog roken in de kroeg. Maar het belangrijkste: weg.
  Hij was er bijna, in Spanje, toen hij zag dat Lourdes maar een omweg van anderhalf uur was en dat is dan weer het goede als je door je vriendin bent verlaten, zeg maar gedumpt en uit het niets, omdat ze geen toekomst in je ziet, in een barman zonder kinderwens, dan ben je op weg naar Spanje, je ziet het bordje Lourdes en dan rij je gewoon even naar Lourdes, dat doe je dan gewoon, je hoeft niet te overleggen, zelfs niet met de vrouw van wie je dacht dat ze de liefde van je leven was, en dat dit wederzijds was, tot gisteren dan.
  De weg ernaartoe viel behoorlijk tegen trouwens. Het vlakke land vóór de Pyreneeën, honderd kilometer treurnis, geen heuvels, geen rotsen, geen dalen, niets wat Frankrijk al die 1300 kilometer de moeite waard maakt, maar in de verte, en die verte kwam steeds dichterbij, waren ze er: bergen zo hoog dat ze wolken tegenhouden en onweer, een schaduw aanvankelijk en daarna steeds meer in detail, het groen, de slierten eeuwige sneeuw, de macht.
  Zo gaat dat ook met God. Hij daar, de mensen hier – en maar lokken.
  Lourdes, na de péage nog een halfuur.
  Vlak voor Lourdes was Jannes nog even het buurdorp ingereden, Poueyferré, nooit van gehoord, het bestond ook uit een paar straten, een dorp van niks zoals Lourdes dat ook was voordat Maria daar op bezoek kwam. Toen ging het snel, met Lourdes dan. Er kwam daar een treinstation en daarna een reeks kerken, hotels, een voetbalclub, een McDonald’s. Niet in Poueyferré. Dat bleef het gat dat het was.
  Poueyferré = Lourdes - Maria.
  Terwijl ze daar ook vast een grot hebben en een simpel meisje van veertien, maar God maakt keuzes en de mens moet slikken, ook die in Poueyferré.