Uitgeverij Nijgh en Van Ditmar

Louis van Gaal kenden wij natuurlijk vooral als dichter. Maar sinds vorige week is hij nu ook officieel prozaschrijver en als ik goed geteld heb, is hij in zes televisieprogramma’s geweest om zijn autobiografie te promoten. Dat is erg veel voor een debutant, maar Van Gaal is natuurlijk buiten categorie en dan gelden in Hilversum ook de wetten van exclusiviteit niet langer en mag hij opdraven in het Sportjournaal, bij Lieve Paul, bij De Wereld Draait Door èn Pauw & Witteman.

Ondertussen heeft hij met één uitspraak mijn hart gestolen: ‘Het is een uniek feit dat iemand die nog leeft, zijn autobiografie schrijft.’ Valse bescheidenheid is Van Gaal gelukkig vreemd en ik ben hem dankbaar dat hij zijn autobiografie niet pas na zijn dood is gaan schrijven.

Nog zo’n uniek iemand is de zangeres en actrice Françoise Hardy. Ook zij heeft tijdens haar leven een autobiografie geschreven, waarvan in Frankrijk al ruim driehonderdduizend exemplaren zijn verkocht, een aantal dat ik Louis van Gaal voorlopig nog niet zie halen. Françoise Hardy beschrijft in haar boek hoe zij als 18-jarige in 1962 volkomen overdonderd werd door de roem die zij wereldwijd verwierf met één liedje: Tous les garçons et les filles. (Wie dit nummer niet kent, is beneden de veertig en moet nu als de donder het Youtube-filmpje gaan bekijken, waarop je Françoise het nummer in een schommel ziet zingen. Let daarbij niet teveel op de dames achter haar met hun opwaaiende zomerjurken!) Hardy is tot op de dag van vandaag schitterende platen blijven maken, maar treedt niet meer op en schuwt de publiciteit. Als over de drie weken de Nederlandse vertaling van haar boek uitkomt, mogen journalisten bij haar langskomen, onder één voorwaarde: geen foto’s. Vandaar dat we hier alvast de cover van haar boek afbeelden. Want geef nu toe: zo’n gezicht is toch veel te mooi om op de Nederlandse buis te verschijnen…

Vic van de Reijt
uitgever Nijgh & Van Ditmar