Uitgeverij Nijgh en Van Ditmar

Iedere dag reis ik een uur met de trein naar Amsterdam, naar Nijgh & Van Ditmar. Een treinstoel is een uitstekende plek om je over te geven aan een goed boek, en ik houd van lezen, wat goed van pas komt als je bij een uitgeverij werkt.
Wanneer ik ’s ochtends mijn coupé binnenwandel, zie ik daar steeds dezelfde mensen. En het valt me op dat ongeveer de helft van mijn medetreinreizigers leest, alle dagen van de week. Ze pakken voor het instappen een krant als de Spits of Metro mee, of ze duiken in een boek.
Ik snap dat. Per slot van rekening heb ook ik geen zin in een goed gesprek met mijn medepassagiers op de vroege maandagochtend. Ondanks de groeiende populariteit van e-books en e-readers, lijkt de Nederlandse reiziger vooralsnog de voorkeur aan een gewoon boek te geven. Er was een tijd dat ik nieuwsgierig keek naar wat mijn omgeving leest. Ik bespiedde stiekem mijn medepassagiers, op zoek naar een Nijgh-boek. Tot ik merkte dat de mensen er zenuwachtig van werden: nu laat ik dat gestaar achterwege.
Maar soms valt alles even op zijn plek. Vorige week zat ik in de trein, keek op om te zien waar we waren, en toen zag ik haar. Een prachtig meisje was tegenover me gaan zitten. Ze was ongeveer twintig jaar, en met haar dikke bos rode krullen, sproeten op een bleke huid en grote blauwe ogen een regelrechte schoonheid. En het allermooiste: ze was verdiept in Tirza van Arnon Grunberg. Ik zag dat ze halverwege de midprice-editie was, die met het portret van een blond meisje op het omslag. Daarmee richtten we ons juist op deze doelgroep, de jongere lezers. En met succes, want Tirza blijft goed verkopen. Het is dan ook een bijzonder mooi verhaal. Ik kon me niet bedwingen en heb haar gevraagd wat ze ervan vond. ´Mijn moeder had het gelezen en vond het boek zo mooi,’ zei de roodharige, duidelijk verlegen met mijn aandacht. ´Ze heeft het toen voor mij gekocht en ik vind het ook prachtig. Zo gruwelijk spannend, ik zou het iedereen aanraden,’ besloot ze.
De coupé luisterde maar met een half oor mee naar wat zich op dat moment afspeelde. Dat geeft niet. Voor de rest van de wereld is dit moment misschien verloren gegaan, maar ik heb het gezien. Onze lezer, waarvoor de auteur schrijft. En waarvoor redactie, bureauredactie, productie, promotie, marketing en verkoop werken; hiervoor doen wij het bij Nijgh. Even scheen de zon naar binnen.