Uitgeverij Nijgh en Van Ditmar

Na maanden, jaren en soms decennia van zwoegen is het moment dan eindelijk daar: de feestelijke presentatie van het boek. Dit is het punt waarop het boek de veilige moederschoot verlaat en het moet gaan redden in de grote boze boekhandel, tussen nog duizenden andere soortgenoten. Soms vindt het een pleegouder, een liefhebbende boekhandelaar die er zorg voor draagt dat het boek uiteindelijk zijn weg vindt naar handen die het adopteren, het leren kennen en het een plaats geven in hun boekenfamilie.

Maar voordat dat punt bereikt is, heeft de biologische ouder van het boek, de schrijver, zijn ‘kindje’ al meerdere malen uit handen moeten geven. Hij heeft het ten eerste moeten presenteren aan zijn redacteur, het kritische stel ogen dat bekijkt of de bouw goed is, of er niets aan mankeert. Er volgen nog meer ronden, waarin het boek van alle kanten wordt bekeken, betast en gewogen. Het krijgt een jasje aan, een karakteromschrijving mee en dan wordt het echt losgelaten. Maar eerst nog een klein feestje om te vieren dat het er is.

De presentatie van Pam Emmeriks boek Jummie! Het ware leven van een adoptieprinses was zo’n feestje waar alles bij elkaar kwam. Het was de meest gedurfde graphic novel van Nijgh en het eerste boek van Pam Emmerik – nieuwe stijl. Boekhandel Athenaeum in Haarlem had haar best gedaan om ervoor te zorgen dat alle schijnwerpers op Pam en haar boekenkind stonden gericht. Meerdere sprekers, waaronder ikzelf, roemden de schrijfster en wensten het boek een glorieuze toekomst. Culturele duizendpoot George Moormann verklaarde dat het boek met kop en schouders uitsteekt boven alle andere graphic novels.

Maar toen was daar de grootste verrassing van de avond. Want voor niemand is een kindje – al is het dan van papier – zo bijzonder als voor oma. De moeder van Pam wilde dit kleinkind dan ook iets unieks meegeven: een persoonlijke lofzang, een ode op muziek. De Haarlemse zangeres Fredie Kuiper bracht met haar accordeon een nummer ten gehore dat zo prachtig aansloot bij het boek dat zij die getuigen waren het niet snel meer zullen vergeten.

Ik keek naar de moeder van Pam, die trots naar haar kind keek, die op haar beurt glimmend van trots naar haar kind keek. De doop van Jummie! had niet mooier kunnen zijn, en een boek dat zo’n geweldige start krijgt, kan al bijna niet meer stuk.